Είσαι θετικό άτομο. Ξυπνάς και κοιμάσαι με την αισιοδοξία ότι στη ζωή σου κάτι θα αλλάξει προς το θετικό.
Βλέπεις μια πρόοδο σε αυτό, νιώθεις ικανοποίηση για τους κόπους σου. Δύσκολα θα ακούσεις μισό "μπράβο", αλλά μέσα σου θα ξέρεις ότι, τουλάχιστον ρε γαμώτο, είσαι εντάξει με την πάρτι σου.
Προχωράς, ανεβαίνεις, βελτιώνεσαι, δίνεις τα πάντα, ξέρεις ότι αξίζεις περισσότερα, παίρνεις λιγότερα... λες "δεν πειράζει θα τα πάρω κι αυτά κάποια στιγμή", συνεχίζεις να χαμογελάς και να λες "και πάλι καλά είμαι"... και πάει λέγοντας αυτή η ιστορία... Κάποια στιγμή όμως αναρωτιέσαι ¨η ζωή μου έτσι είναι ωραία; Και αν ναι για πόσο ακόμα;"
Να ξέρεις μεγάλε ότι η ζωή πάντα είναι ωραία, αλλά να θυμάσαι πώς ό,τι σου έχει δώσει με περίσσια γενναιοδωρία, μπορεί να στο "κλέψει", ενώ ... κοιμάσαι.
Πάντως, ακόμη και όταν συμβεί αυτό να έχεις στην κλάβα σου ότι "la vie est belle".
