«Είμαι ο εκλεκτός, είμαι ο μοναδικός, είμαι ο εκλεκτός προπονητής της Αφρικής!».

Αυτά τα λόγια ανήκουν στον Χερβέ Ζεράρ μετά την λήξη του τελικού στο Κόπα Άφρικα ανάμεσα στην ομάδα του, την Ζάμπια, και την Ακτή Ελεφαντοστού.

Η Ζάμπια κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο, παρά το γεγονός ότι ήταν από τα αουτσάιντερ της διοργάνωσης.

Πέρα από τους ποδοσφαιριστές που κατάφεραν αυτή την μεγάλη επιτυχία, αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο Γάλλος προπονητής.

Σίγουρα θα διαβάσατε γι' αυτόν την ενέργεια που έκανε μετά το τέλος του αγώνα.

Η κίνησή του να πάει τον τραυματισμένο ποδοσφαιριστή του αγκαλιά για να πανηγυρίσει μαζί με τους άλλους έχει κάνει τον γύρο κόσμου.

Στον ίδιο αγώνα ο Ζεράρ έδειξε πως ζει ένα αγώνα μέσα από το γήπεδο και πως συμπεριφέρεται στους ποδοσφαιριστές την διάρκεια αυτού.

Εκρηκτικός, δυναμικός, παθιασμένος για το αποτέλεσμα δεν δίστασε να χτυπήσει τον Ντέιβις Νικάουσου γιατί δεν καταλάβαινε αυτά που του είχε ζητήσει μέσα στο γήπεδο.

Η αντίδραση του ποδοσφαιριστή του ήταν ένα χτύπημα κατανόησης στην πλάτη, ήξερε ότι είχε κάνει λάθος:

Τρελάθηκε με τον διαιτητή για ένα φάουλ. Έβλεπε τους παίκτες του να αδικούνται μέσα στο γήπεδο και φώναξε στον διαιτητή της αναμέτρησης: "Tu as peur?" που σημαίνει απλά: "Φοβάσαι;".

Προφανώς να σφυρίξει αντίθετα μπροστά στην μεγάλη Ακτή Ελεφαντοστού και την άσημη Ζάμπια:

Στο τέλος όμως, αφού χτύπησε ένα παιδί του, αφού φώναξε στους διαιτητές, αφού «τρελάθηκε» για να καταλήξει στην ομάδα του το Κύπελλο γνωρίζοντας ότι αυτό θα ήταν μεγάλη υπόθεση για τον ίδιο αλλά και για ένα ολόκληρο λαό, χόρεψε μαζί με τους ποδοσφαιριστές τον παραδοσιακό χώρο της Ζάμπια:

Μία απίστευτη ιστορία

Ο 43χρονος ανέλαβε ξανά την Ζάμπια μετά από ένα χρόνο και το πέρασμά του από την Αλγερία και την Ανγκόλα, για να την φτάσει στην κατάκτηση του τροπαίου που σήμαινε τόσα πολλά σε ολόκληρη της χώρα.

Τι σημασία είχε; Εδώ είναι μία ενδιαφέρουσα ιστορία.

Το 1993 η Ζάμπια έζησε μία τραγωδία που είναι άγνωστη στον περισσότερο κόσμο.

Στα προκριματικά για τα Μουντιάλ του 1994 η Ζάμπια αντιμετώπιζε την Σενεγάλη σε αγώνα για τα προκριματικά του Μουντιάλ.

Το αεροπλάνο που μετέφερε 30 άτομα, μαζί και όλη την Εθνική ομάδα της Ζάμπια έπεσε στον Ατλαντικό, λίγο έξω από την Γκαμπόν, εκεί που διεξήχθει το φετινό Κόπα Άφρικα.

Ο αρχηγός της τότε ομάδας, Kalusha Bwalya, (διακρίνεται στην παρακάτω φωτογραφία), δεν είχε ταξιδέψει τότε μαζί με τους υπόλοιπους. Οι υποχρεώσεις του με την Αϊντχόφεν τον ανάγκασαν να πάρει διαφορετικό αεροπλάνο και να συναντήσει την ομάδα στην Γκαμπόν.

Δεν συναντήθηκαν ποτέ:

Από τότε και κάθε χρόνο στις 27 Απριλίου που έγινε το τραγικό δυστύχημα, η Εθνική ομάδα πηγαίνει στην παραλία της πόλης Λιμπρεβίλ και αποτίει φόρο τιμής στους αδικοχαμένους ποδοσφαιριστές.

Φυσικά πάντα δηλώνει το παρόν και ο Kalusha Bwalya, σημερινός πρόεδρος της Ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της Ζάμπια.

Η Ζάμπια με προπονητή τον Χερβέ Ζεράρ, έφτασε στην κατάκτηση του τροπαίου και έζησε στιγμές που δεν θα ξαναζήσει στην ιστορία της.

Εκεί που πριν 19 χρόνια γραφόταν η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της ομάδας, προχθές γράφτηκε με χρυσά γράμματα η μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα.

Λίγα μόνο χιλιόμετρα μακριά.

"In MEMORY 93', playing AT HOME", έγραφε το όπως όπως γραμμένο στο χέρι με ένα μαρκαδόρο πανό που κράτησαν οι παίκτες στην απονομή.

Το ποδόσφαιρο, όταν δεν κατέχεται από το μίσος και απ' όλα αυτά που διαρκώς εδώ στην Ελλάδα μας απωθούν από το άθλημα, μπορεί να γράψει τις ωραιότερες ιστορίες.

Αμφιβάλλει κανείς;

Ακόμα και αν χρειάζεται για να γίνει αυτό να αστοχήσει ο Ντρογκμπά(!) σε πέναλτι κατά την διάρκεια του αγώνα και να επικρατήσει η Ζάμπια 8-7 στην ψυχοφθόρα διαδικασία μετά και την παράταση.

Πεπρωμένο.

Το τραγούδι είναι αφιερωμένο για τους αδικοχαμένους ποδοσφαιριστές της Ζάμπια το 1993 και έχει τίτλο "Osaibala" που σημαίνει "Μην ξεχάσεις".

Δεν γράφτηκε για να κυκλοφορήσει. Δεν εκδόθηκε ποτέ.  Ηχογραφήθηκε από ένα τραγουδιστή της Ζάμπια και περνούσε από χέρι σε χέρι.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Σπυράτος