Πήρε το προσωνύμιο "λύκος" γιατί του άρεσε σε νεαρή ηλικία, να τριγυρνάει στα βουνά με την enduro του, αρνούμενος να ακολουθήσει την υπόλοιπη "αγέλη" των αναβατών.
Κατάφερε να καταρρίψει σπουδαία ρεκόρ, και να περάσει στην ιστορία του αθλήματος σαν "θρύλος", έχοντας κάνει πράγματα που για άλλους μοιάζουν αδύνατα.
Ο Μίκα Αχόλα άφησε πίσω του μία ιστορία, που για τους λάτρεις του enduro θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη τους.
Γεννημένος στις 13 Δεκεμβρίου του 1974 στην πατρίδα του, τη Φινλανδία, ο Μίκα Αχόλα από μικρό παιδί είχε μια ιδιαίτερη αγάπη για το βουνό και την οδήγηση εξερευνώντας το.
Φτάνοντας στην ηλικία των 19, ήρθε η ώρα να δείξει τι έμαθε όλο τον καιρό που τριγυρνούσε στην ορεινή Φινλανδία, και θα το έδειχνε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Enduro στην κατηγορία των 125 κυβικών.
Ντεμπούταρε με μια Husqvarna το 1993, ωστόσο τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα γι' αυτόν, καθώς είχε έρθει αντιμέτωπος με αναβάτες οι οποίοι είχαν και την πείρα και την γνώση να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του αγώνα.
Μην καταφέρνοντας να διακριθεί τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Μίκα Αχόλα αποφάσισε πως κάποια στιγμή πρέπει να κάνει την υπέρβαση, και το κατάφερε το 1997, όταν με τη νέα του μοτοσυκλέτα, την TM, κατάφερε να είναι συνεπής στο πρώτο του ραντεβού με το βάθρο, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Από εκεί ξεκινάει και η άκρως επιτυχημένη πορεία του στο άθλημα, καθώς την επόμενη χρονιά, το 1998, ανεβαίνει στην κατηγορία των 250 κυβικών, έχοντας ξανά μία TM με την οποία "όργωσε" τις πίστες στις οποίες "έτρεξε".
Η πρώτη του χρονιά στα 250cc δεν στέφθηκε με επιτυχία, ωστόσο η επόμενη τον βρήκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου, και το 2000 καταφέρνει να φτάσει και πάλι μια ανάσα από την πρωτιά, παίρνοντας τη δεύτερη θέση για πρώτη φορά στην κατηγορία.
Μαζί με την επιτυχία αυτή, ο Αχόλα είχε πλέον καταφέρει να προβιβαστεί στην κατηγορία των 500cc, εκεί όπου το 2001 παίρνει ξανά τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, για να ακολουθήσει η ίδια σεζόν το 2002, όπου βγήκε και πάλι δεύτερος, ενώ το 2003 σημείωσε ελαφριά κάμψη καταλήγοντας με το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος.
Με την αλλαγή των κατηγοριών και την μετονομασία τους (Ε1, Ε2, Ε3), ο Φινλανδός αναβάτης επιστρέφοντας στην επιλογή της Husqvarna, δεν καταφέρνει να ανέβει στο βάθρο τερματίζοντας στην τέταρτη θέση, όπως επίσης και την επόμενη σεζόν.
Αλλάζοντας και πάλι μοτοσυκλέτα, αυτή τη φορά μια Honda, το... γούρι άλλαξε.
Ο Μίκα Αχόλα τερμάτισε δεύτερος το 2006 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, και το 2007 είχε... ρεφάρει για τα καλά, καθώς τερμάτισε για πρώτη φορά πρώτος σε κάποια κατηγορία, πανηγυρίζοντας τον τίτλο της κατηγορίας Ε2!
Είχε μπει το νερό στο αυλάκι. Ήταν ήδη μεγάλος για το άθλημα, ωστόσο έδειξε πως αυτό ήταν και το καλύτερο σημείο της καριέρας του, το ζενίθ του.
Το 2008 και στην ηλικία των 34, ο Αχόλα ανεβαίνει στην κατηγορία Ε1, τερματίζει ξανά πρώτος και την επόμενη χρονιά καταφέρνει να επαναλάβει την επιτυχία αυτή, κρεμώντας για τρίτη συνεχή σεζόν, χρυσό μετάλλιο στο στήθος.
Το 2010 τον βρήκε να πανηγυρίζει ξανά το πρωτάθλημα, αυτή τη φορά στην κατηγορία Ε2, και το 2011 στην Ε3, τερμάτισε στην πρώτη θέση και πάλι, για να σημειώσει ένα ρεκόρ ακατάρριπτο έως τώρα.
Ο Μίκα Αχόλα κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Enduro και στις τρεις κατηγορίες και παράλληλα έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία αναβάτης που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αφού είχε κλείσει τα 37.
Στις επιτυχίες του μετριούνται και οι νίκες στο International Six Days Enduro εκεί όπου σημείωσε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά... εφτά νίκες (1996-98-99-2002-03-04-06), ενώ παράλληλα αγαπούσε πολύ τη φύση και ιδιαίτερα τη θάλασσα, με αποτέλεσμα να καταπιαστεί με το ψάρεμα, κάτι που ήταν φυσικό επακόλουθο της "τρέλας" του, και της αγάπης του για τον βυθό.
Στις 15 Ιανουαρίου, ο Μίχα Αχόλα έφυγε από τη ζωή, μόλις λίγες μέρες αφού είχε ανακοινώσει την απόσυρσή του από το άθλημα, έχοντας καταφέρει τα πάντα.
Ικανοποιημένος καθώς δήλωνε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το ατύχημα που είχε στη Χιρόνα, θα του δημιουργήσει τραύματα τα οποία αρχικά δεν έμοιαζαν σοβαρά, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκαν μοιραία.
Ο ίδιος ήταν "χορτασμένος" από το άθλημα και αυτό που αγάπησε σε όλη του τη ζωή, κάτι που σημαίνει ότι οι στόχοι του πριν φύγει από αυτή τη ζωή, είχαν εκπληρωθεί.
Και τι πιο σημαντικό για έναν "θρύλο" του αθλητισμού και των enduro, όπως ο Αχόλα, να γνωρίζει πως κατάφερε να δώσει σάρκα και οστά στη μεγαλύτερή του επιθυμία. Να μείνει στην ιστορία για αυτό που αγάπησε περισσότερο στη Γη.
Σχετικές Ειδήσεις